ما از شهدا چیز های زیادی میدانیم که زبان گویای آن را نداریم اگر ما میتوانستیم از شهدا خوب بگیم قشنگ بگیم حقایق را مطرح کنیم به یقین خیلی ها متحول میشدند انسان با یک کتاب خواندن کلی متحول میشه ما خیلی بیچاره ایم چرا که وقتی میخواهیم از شهدا بگوئیم اول ازخودمان میگوئیم و بعداز شهدا و پندار ما این است که از شهدا گفته ایم اما اینگونه نیست خودمان را مطرح کرده ایم شهدا در برابر خدا خودشان را شکستن و خدا به آنها ارج نهاد شهدا هیچگاه نگفتن من بودم وگرنه به این مقام بلند نمیرسیدند .

راستی اصلا ما لیاقت از شهدا گفتن را داریم شاید هم لیاقت نداریم

بلند تر بگو ؛ بلند بسان کوه به مانند فریادی در شب های عملیات الله اکبر همان فریادی که از عمق وجوت چو اسمان خراش قلب دشمن بعثی را متلاشی میکرد . همان فریادی که دل دشمن زبون را بلرزه در می آورد. همان فریادی که تا عرش تو را همراهی میکرد . چرا صدایت را میخوری همرزم من ؛؛ چرا بغض کردی ؛! چرا اینگونه خودت را فرو میخوری ... چرا چونان در معبر خزیدن و نفس هایت را فرو خوردن دیگر از آن واقعه زمان بسیاری گذشته ؛؛ چرا خودت را رها نمیکنی .میدانم که چرا رها نمیشوی .. چرا که دیگر چیزی باقی نمیماند ...برای کسی که همه وجودش را در جنگ جا گذاشته چگونه از آن جدا شود ... میدانم کجا باید فریاد بلند تو را بشنوم در خلوت سجاده ات ... با خدا ؛

 میدانم اینجا درین دیار خفتگان فریاد ت به جائی نمی رسد ...  چرا که همه در غفتلتی بزرگ فرو خفته اند و خوابیدهاند. مگر این صندلی های نرو و خوشخواب میگذارد کسی بیدار شود . مگر میشود در میان این امواج تو در توی خود پرستی و ریا و تزویر صدایت به جائی برسد .

پس خاموش بمان رفیق و با درد و رنج خویش همساز باش و بمان با خلوت دلت با خدا 

تو گودال گیر افتاده بودیم و دشمن پی در پی آتش میریخت دل زدیم به آتش و امدیم از دهانه گودال بیرون کمی که رفتیم منور ها ی دشمن هوا را روشن کردن چند لحظه گذشت ما به زمین چسبیده بودیم کم کم تعدا منور ها بیشتر شد بیشتر و بیشتر خستگی و تشنگی شب قبل عملیات و بی خوابی چسبیدن به زمین البته اجباری سه نفر بودیم اسماعیل گفت کارمان تمام این ها دست بردار نیستن تا صبح یه روند منور میزنند تا ما را نزنند دلشان خنک نمیشود. گفتم که چی بلند بشیم زیر نور منور ها به رقصیم چند صد متری ما سنگر آتشبار دشمن کاملا روی ما دید داشت . تنها را فرار فقط تاریکی مطلق بود البته کمی فرو رفتگی زمین باعث شده بود زیر نور منور دیده نشیم . دیگه کم کم چشمان ما داشت گرم میشد و تنمان هم تشنه خواب گفتم اسماعیل اگه اینطوری پیش بره وای اسیر میشیم من نمیخوام اسیر بشم یا شهادت یا سعادت اسماعیل گفت سعادت دیگه چیه ما که نفهمیدیم گفتم راستش خودم هم متوجه نشدم چی گفتم میخواستم یه طوری تو اون خستگی زیر نور منور خوابمان نبرد گفتم پس بیا دونفر مان بخوابیم یکی بیدار بمانه اگه طول کشید همینطور وقت کشی کنیم بعثی ها دست بردار نبودن اصلا نمیذاشتن منور ها خاموش بشن اسماعیل بیدار ماند ما خوابیدیم چشم باز کردم دیدم هوا روشن شده و آفتاب داغ جنوب .... ارام بچه ها رو بیدارکردم گفتم هیچی همونی که نمیخواستیم شد ما عراقی ها را حتی بلغور کردنشان را مثل شالیزار که قورباقه ها تو هوای گرم زغ زغ کنند عراقی ها هم همینطور ... گفتم حالا باید اینجا به زمین به چسبیم تا شب بشه سرمان را بلند کنیم زدن اونم چه زدنی تو دهن گرگ بودیم حالا مگه وقت میگذشت اون هم روز های بلند تابستان از طرفی دلواپس بچه های دسته مقداد بودیم که دنبالمان نگردن حتما فکر میکنند اسیر شدیم ..از یه طرف هم ترس اینکه توپخانه خودی بخواد رو سر عراقی ها آتش بریزه هیچی دلم ریخت حالا با گلوله های خودمان کشته میشیم دیگه نه میشه شهادت نه میشه سعادت هچی به هیچی : گفتم اسماعی میدانی چیه گفت خوب بگو گفتم یه روز رفتم آرایشگاه پسر عموم به او میگفتیم شیخ علی گفت شیخ شیخ نبود ها همینوری یه چند روزی رفته بود طلبگی دیده بود که سخته فرار کرده بود گفتم شیخ چیه بیکاری گفت خوب هیچ کس نیست که بخوام اصلاح کنم گفتم ها پس من چیم گفت برو بابا تو هم مثل هیچ کسی تازه از هیچ کس هم دردسرت بیشتر گفتم یعنی چه پسر عمو نسیه چیه بیا اینم صد تومانی را در آوردم و نشونش دادم کرد تو جیبم گفت همون هیچ کس باشی بهتره حلا شده حکایت ما دیگه شدیم هیچ کس هوا داشت گرم تر میشد و ما هم تشنه و گرسنه آفتاب سوخته تر گفتم بیا سینه خیر یه جوری در ریم نه نمیشه جم بخوریم زدن گفتم بیا نبض منو بگیر تا بتونیم ساعت ها ثانیه ها رو بشمریم ابته خیلی آرام حرف میزدیم شروع کردیم به شمردن ثانیه ها هر ثانیه که میگذشت یه یا زهرا میگفتیم تا اینکه از گرسنگی خوابمان برد چشم باز کردیم دیدم هوا تاریک شده و تونستیم از تیر رس دشمن خارج بشیم

 فاو بود . عمليات بود . گرادن خط شكن از لشكر ۲۵ كربلا ؛ بچه هاي بسيجي منتظر رمز عمليات بودند. رمز كه خوانده شد بچه ها ؛ دل به خظر زدن توي معبر خوردن به مانع ؛ سيم خار دار بود. حلقوي به هم پيچيده نه فرصت باز كردنش بود. نه ميشد فكر كرد .چه كنيم يكي از رزمنده ها با پشت خوابيد روي سيم خاردار بچه ها روي شكمش را لگد ميكردن و رد ميشدن نفر آخري خودش بود رزمنده از تنش خون ميريخت . پل شد رزمنده بسيجي تا رها شوند از خصم دشمن زبون .
«‌ديروز پل ميشديم از سر دلدادگي براي رهاي ؛ امروز نردبانمان ميكنند براي …

پاهايت‌ را جمع‌ کن‌ من‌ هم‌ بنشينم
مي‌گفت‌: «زود باش‌... زود باش‌ پاهات‌ را جمع‌ کن‌ تا من‌ بنشينم‌. الان‌ کاتيوشامي‌آيد و داغونمان‌ مي‌کند
هوا تاريک‌ بود. خيلي‌ تاريک‌. از ماه‌ خبري‌ نبود. ستون‌ نيروها از کنارة‌ گِلي‌جاده‌ «فاو ـام‌ القصر» در حال‌ حرکت‌ بودند. مرحله‌اي‌ ديگر از عمليات‌والفجر 8 جريان‌ داشت‌. گاهي‌ سينه‌ خيز، گاهي‌ بدو و گاهي‌ دولا دولامي‌رفتيم‌. عباس‌ تيربارچي‌ دسته‌، پشت‌ سر من‌ دراز کشيده‌ بود. خمپاره‌ وکاتيوشاهاي‌ دشمن‌، يکريز دشت‌ را گرفته‌ بودند زير آتش‌ خود.
آتش‌ ته‌ قبضة‌ شليک‌ کاتيوشا در دور دست‌ رو به‌ رو نمايان‌ شد. حساب‌کار خودمان‌ را کرديم‌. جهت‌ آن‌ به‌ طرف‌ منطقه‌ ما بود. هر لحظه‌ منتظر بوديم‌که‌ گلوله‌هاي‌ يکي‌ دو متري‌، يکي‌ بعد از ديگري‌ بر سرمان‌ فرود بيايند وجهنمي‌ از آتش‌ و انفجار ايجاد کنند. عباس‌ با ديدن‌ آتش‌ ته‌ قبضه‌ها، عجولانه‌از پشت‌ سر من‌ برخاست‌ و پريد داخل‌ سنگر که‌ روي‌ شانة‌ جاده‌ قرار داشت‌.از هولش‌ متوجه‌ نشد چه‌ کسي‌ داخل‌ سنگر است‌ فقط‌ ديد يک‌ نفر نشسته‌،سرش‌ به‌ پهلو افتاده‌ و پاهايش‌ داخل‌ چاله‌ کوچکي‌ که‌ نام‌ سنگر داشت‌ درازشده‌ است‌. براي‌ اينکه‌ از موج‌ انفجار در امان‌ بماند، تند و تند، بدون‌ اينکه‌ به‌آن‌ شخص‌ نظري‌ بيندازد و نگاهش‌ فقط‌ به‌ جهت‌ شليک‌ کاتيوشا بود،مي‌گفت‌: «زود باش‌... زود باش‌ پاهات‌ را جمع‌ کن‌ تا من‌ بنشينم‌. الان‌ کاتيوشامي‌آيد و داغونمان‌ مي‌کند...»
من‌ و ميثم‌ که‌ متوجه‌ قضيه‌ شده‌ بوديم‌ خنده‌ مان‌ گرفت‌. ناگهان‌ منوري‌ درهوا روشن‌ شد. با بهت‌ و تعجب‌ ديد آن‌ کسي‌ که‌ پاهايش‌ را هل‌ مي‌داده‌ تاکنارش‌ بنشيند، کسي‌ نيست‌ جز جنازه‌ يک‌ سرباز عراقي‌ با کله‌اي‌ متلاشي‌شده‌ و بدني‌ پاره‌ پاره‌. با وجودي‌ که‌ تيربارهاي‌ دشمن‌ زير نور منور بهترمي‌ديدند و شليک‌ مي‌کردند، سراسيمه‌ از سنگر پريد بيرون‌ و آمد طرف‌ ما. تاخنده‌ من‌ و ميثم‌ را ديد گفت‌: «بي‌ معرفتها شما مي‌دانستيد و به‌ من‌ نگفتيد؟»

عضويتلغو عضويت